X
تبلیغات
نماشا
رایتل

پست آینده

پنج‌شنبه 8 خرداد‌ماه سال 1393 06:20 ب.ظ نویسنده: پگاه چاپ
آدم ها وقتی در مکان و زمان محدود میشوند به گذشته شان بیشتر فکر میکنند. من هم این روزها همینطورم. میروم سراغ گذشته ها. عکس ها، نوشته ها، هدیه ها . . . گذشته ای پر از انرژی و خلاقیت و ایده. این روزها با دخترک دراز میکشیم روی تخت و من از سالنامه های قدیمی برایش داستان هایم را میخوانم. اصلن هم مثل این فیلم ها نیست که بچه هایشان متفکرانه مادرشان را نگاه میکنند و به موقع میمیک صورتشان عوض میشود. دخترک من یا دستش را تا مچ توی دهانش کرده با ملچ و ملوچ اطراف را برانداز میکند. یا در حالیکه من ذوق زده دارم برایش یک دیالوگ جالب را میخوانم اجابت مزاج میکند یا از همان اول غر میزند و بعدش جیغ و هوار. خلاصه یا آنها همش توی فیلم هاست یا دخترک من بویی از احساسات و ادبیات و هنر نبرده است. اما خودم از خواندنشان لذت میبرم. داستان هایی که وقتی 15 یا 16 ساله بودم و نوشتم. حدود 15 سال پیش و گاهی تعجب میکنم این ایده ها از کجا می آمده توی مخم. همه این ها را گفتم که بگویم خواندن داستان های قدیمی ام هوایی ام کرده که بگذارمشان توی وبلاگ و احتمالن هم بدون بازنویسی چون فرصتی ندارم با وجود دخترکی که واقعی ست و از توی فیلم ها درنیامده. و البته نمیدانم چند تایشان را میگذارم بهرحال ممکن است زود منصرف شوم . پست بعدی چاردیواری ، یک داستان قدیمی از من 16 ساله خواهد بود.
نظرات (3)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
ایمیل (پنهان میماند) :
وب/وبلاگ :
متن نظر :
مریم ( ماریا)
عالیه پگاه جان .
منتظرم
امتیاز: 0 0
واااااااااای بی صبرانه منتظرم
گویا قرار است در زمان سفر کنیم :-)
امتیاز: 0 0
هومن
مگر مادر از فیلمها آمده بود که دخترک از فیلمها بیاید و گاهی در همین دنیای واقعی اتفاق هایی می افتد که توی فیلمها هم نمی افتد،داستانهایت را بکش بیرون ،بیاورشان از 16سالگی به سی سالگی، این میتواند جایی میانه باشد بین تو و دخترک،،،خدا را چه دیده ای شاید هم یک روز همین دخترک حرفی زد که چشمهایت گرد شوند ،مثلا تمام داستانهایی را که او مچ دردهان گوش می کند را برایت مو به مو تعریف کند...
امتیاز: 0 0