X
تبلیغات
زولا

روایت یک روز خاص

شنبه 21 اردیبهشت‌ماه سال 1392 01:10 ب.ظ نویسنده: پگاه نظرات: 2 نظر چاپ

چندین ماه پیش بود. در پایتخت با دوستی قدم میزدم و راجع به برنامه های زندگی مان حرف میزدیم. گفتم خیال دارم تجربه جدیدی را در کاری داشته باشم . با تشویق هایش انگیزه هایم را چند برابر کرد برای پیگیری و انجام آن کار.

در همان حال و هوای گپ و گفتگو و در نزدیکی مقصدی که میخواستیم برویم ، پیامی آمد که مبلغی را واریز کنم برای شروع آن کار. دوباره راه را برگشتیم برای پیدا کردن عابر بانک مورد نظر.

نزدیک ظهر بود و هوای پایتخت ابری و تازه باران خورده و پاک. عابر بانک را پیدا کردیم و در انتظار ایستادیم تا دو نفری که جلومان بودند کارشان تمام شود. کارت را از کیفم در آوردم و در حین بستن زیپ کیف ، گوشه ناخن انگشت اشاره ام گرفت به زیپ کیف و پوستش کنده شد. وارسی اش نکردم آن لحظه و هنگامی که داشتم رمز کارت را وارد میکردم دکمه های زیر انگشتم خونی شدند. دستمالی در آوردم و دکمه ها پاک کردم و دستمالی دیگر را پیچیدم دور انگشتم. باید مبلغ مورد نظر برای جابه جایی را وارد میکردم. مکث کردم. سرم را برگرداندم و به دوستم که عقب تر ایستاده بود و با گوشی اش ور میرفت نگاهی انداختم. حرف هایش را مرور کردم و برنامه های خودم را. مبلغ را وارد کردم و انتقال انجام شد . . .

در راه رفتن به مقصد بودیم که پرسید: " نمیخوای چسب بزنی بهش؟" دستمال را باز کردم و گفتم :" چیزی نیست. هوا بخوره بهش زودتر خوب میشه." خون ماسیده بود دور ناخنم.

گفتم:" فکر کنم راه سختی در پیش دارم !" ایستاد . گفت :" داشتم به همین فکر میکردم که شاید این اتفاق باید منصرفت میکرد از انجام این کار ولی به چی فکر کردی که انجامش دادی؟" گفتم :" شاید زیادی خوش بینم . . ." و ذوق کردم از داشتن دوستی این همه جزئی نگر!

حالا هم حس میکنم به هوای تازه نیاز دارم تا زودتر خوب شوم !!!


پ.ن : آن روز ، یکی از بهترین و خاص ترین روزهای همه عمرم بود با کلی خاطره ی ناگفته ! یادش بخیر .

این روزها . . .

یکشنبه 15 اردیبهشت‌ماه سال 1392 11:45 ق.ظ نویسنده: پگاه نظرات: 2 نظر چاپ

این روزها دوست ندارم زیاد حرف بزنم. دوست ندارم حالم را برای کسی توضیح بدهم. دوست ندارم بزنم بیرون. دوست ندارم اتفاقی بیفتد.

روی خط آرام روزمره گی بنشینم و سرم به کار خودم باشد. این را دوست دارم. اینکه از قیل و قال هر چه آدمی و حرف و خنده و خبر دور باشم. اینکه بنشینم کتاب بخوانم و فیلم ببینم هی کتاب بخوانم و فیلم ببینم و البته نت جز جدا نشدنی این داستان است. با نت به همه جا سر میکشی و کسی نمی بینتت. یکی دو تا دوست خوب هم هستند که شریکت می شوند در خیلی لحظه ها. مثلن وقتی فیلم خوبی میبینی. وقتی یک دیالوگش انگار دارد هزار حرف را رمز گشایی میکند، یک کلمه اش یادآور کلی خاطره است . . .

این روزهایم با کلمات میگذرند. با جمله ها. با متن های خوب. با شعرهای عالی. با داستان های جذاب. با آرامشی که هرچقدر هم تلاش کنم با فکرهای گذشته و آینده گاهی متلاطم میشود. مهم نیستند اما. میگذرند. خیلی زود. مثل یک موج می آیند و رد میشوند.

شور و هیجان آرام این روزها را بیشتر دوست دارم. دو رنگ شدن دریا را که سبز و آبی شده ست ، حتی غم این روزها را هم و میدانم دارد چه اتفاقی می افتد. این آگاهی را دوست دارم.


پ.ن : خط اول را دوباره بخوانید و به سست اراده گی ام بخندید! ! ! خودم میدانم . . .

مادر . . .

چهارشنبه 11 اردیبهشت‌ماه سال 1392 01:05 ب.ظ نویسنده: پگاه نظرات: 4 نظر چاپ

پر از تناقضم امروز . . . نفهمیدن کامل کلمه ای که نمیدانم هستم یا بودم ؟!!! احساس سرخوشی از آغوشی که برای تبریک روزم باز میشود در آغاز ، تمام شد!!!

روزی نگاهش کردم و گفتم :" کی میشه بزرگ شی و بفهمی و نقشه بکشی برام که چه جوری روزم رو تبریک بگی ؟؟!! " 

پر از حس بودن و نبودنم امروز . . . پر از تبریک دوستانی که حواسشان نیست کلمات چقدر دردناک می شوند گاهی . . . 

پر از حسرت شنیدن و مادر خطاب شدنم امروز . . .


پ.ن : همیشه شکرانه ی نعمت بودن مادرم را به جا می آورم  و روزش مبارک . . .